03:29Reisverslag
trui en klaas,
26 april 2007
Ecuador
, Quito
We gaan er niet al te emotioneel over doen en we gaan er ook niet al te lang bij stilstaan, maar het einde van onze reis ligt op dit moment gevoelig dichtbij. Het voelt raar om hier in Quito te zijn en om van hieruit ons laatste reisverslag te schrijven. Tot zover dus de emotionaliteit...
Het vorige verslag eindigde in Coca, waar we onze jungle-trip deden. Laat ons daarom van daaruit verder gaan, richting Latacunga, centraal in Ecuador en relatief hoog in het Andes-gebergte. Latacunga zelf is niet zo bijzonder, maar je kunt van daaruit gemakkelijk naar de vulkaan Cotopaxi en naar het krater-meer Quilotoa. Die Cotopaxi is wellicht de moeite als je genoeg tijd en centen hebt om hem te beklimmen, maar het ontbrak ons aan die tijd, aan de goestig en ... ja!!!, ook aan de centen. We besloten daarom genoegen te nemen met het zicht op de vulkaan vanop een behoorlijke afstand vanuit de bus. We kozen wèl voor Laguna Quilotoa, een kratermeer op een hoogte van 3800m. Men zegt dat de vulkaan waarin dat meer ligt nog actief is. De laatste uitbarsting ervan was slechts een goeie 200 jaar geleden, en dat is ongeveer eergisteren in vulkaan-termen. Bovendien zagen we dat het water af en toe een beetje brobbelt en dat water is dan nog eens groenachtig van kleur wegens de chemische stoffen die de vulkaan afgeeft. Dus, actief? Dat zou best wel eens kunnen. Dat is dan wel heel jammer en vooral gevaarlijk voor het piep-jonge dorpje dat er aan de rand is ontstaan, met toerisme ongeveer als enige motief.
Die laguna Quilotoa is echt wel mooi om zien. We wandelden er omheen, op de rug van de krater (op de lippen van de krater-mond?) en op die manier zie je aan de ene kant voortdurend het kratermeer in de diepte en aan de andere kant de mooie valleien, met dorpjes, gras- en akkerlanden, werkende boeren en blaffende honden die proberen om je op je stappen te doen terugkeren. Af en toe was het wel eens puffen en blazen, want die wandeltocht van 10 km gaat steeds op en neer en af en toe eens heel steil op en neer. En op die hoogte ... we waren dat na enkele weken jungle en strand afgeleerd.
En dan? Dan was de tijd gekomen om een beetje aan het strand te gaan liggen. We hadden ons voorgenomen om aan het einde van onze reis een "bruin-week" te houden aan de mooiste kustplaatsjes van Ecuador, kwestie van ons vakantiekleurtje nog wat te opwaarderen. Eerst gingen we naar Manta. Dat is een stad en de stranden zijn er een beetje vuil... slechte start dus. We liepen er wel vier belgische meiden - studentes geneeskunde - tegen het lijf die in Guayaquil hun stage verloskunde doen. Ze kunnen er alleszins genoeg praktijkervaring opdoen, want overal waar je in Ecuador en in de rest van Zuid-Amerika kijkt, zie je baby's, peuters, nog eens baby's, moeders die hun kleine de borst geven en nog meer baby's. En blijkbaar worden ze aan de lopende band geboren, bijna letterlijk (zie foto op http://expeditieecuador.waarbenjij.nu) We gingen 's avonds gezellig eten met die dokteressen in spé en hun vrienden zodat we op een avond met wel 8 belgen samen zaten,... amaai, wie doet ons na?
Verder in Manta? Montecristi ligt er heel dichtbij en dat is wereldwijd bekend als het mekka van de Panama-hoed. Ze maken er de duurste en de fijnste met de hand geweven modellen. We hebben er ook een betaalbaar exemplaartje gekocht en beloofd dat we de misvatting zouden uit de wereld helpen dat de Panama-hoed van Panama is. "Neen, beste mensen, de Panama-hoed is van Ecuador, meer bepaald van Montecristi!"
We begonnen daarna aan onze "rondrit langsheen de kust". We hadden enkele kleine, rustige en mooie kustplaatjes op onze agenda staan die ons door een amerikaanse toerist waren aanbevolen. We gingen eerst meer noord-waarts langs de kust, naar Canoa: rustig, mooi strand, aangenaam-lauw zeewater, zon, warm, een vers vruchtensapje drinken, hier en daar een palmboom, beetje zwemmen, beetje lezen en nog wat bruin worden, visje eten, stukje wandelen, coctailtje, geniale zonsondergang,... je kent dat wel... En daarna nog meer noord-waarts, hup, de evenaar over, richting Sua en Same waar we het weer een beetje tegen hadden. En dan weer een beetje naar het zuiden, nog steeds langs de kust, naar ons laatste plekje: Mompiche. Ondertussen hadden we al door dat we de amerikaanse toerist volmondig gelijk konden geven, zeker wat Canoa en Mompiche betreft. Het zijn kleine, rustige vissersdorpjes met mooie stranden en aangename, relaxe mensen. Daar kan je zeggen dat armoede relatief is. Ze leven er in houten huisjes en het is er allemaal heel basic, maar ze hebben niks tekort en ze hebben er vooral tijd, rust en plezier in het leven. Beetje babbelen en lachen, beetje in de hangmat liggen en de dagelijkse was en plas doen. En dan ook nog eens gaan vissen op zee en,... vang je veel dan is dat goed en vang je weinig dan vang je morgen wel meer en dan is het ook weer goed. Elke dag staat er dus wel vis, scampi's of iets dergelijks op het menu, maar het is steeds lekker, dagvers en rijkelijk. Een anekdote? Eén van de belgische geneeskunde-studentes stond ervan verwonderd dat ze niet al haar scampi's opkreeg,... zo veel! In België kom je dat niet tegen. Daar kies je voor 8 of 12 stuks, niks minder, maar zeker ook niks méér.
En dat was dan de kust. Met een buik vol vis, een neus vol zeewater, een valies vol zand en een kleurtje waarmee je naar huis mag, ging het richting Quito. Gisteren hebben we een beetje het historische stads-centrum verkend en vandaag zijn we naar "Mitad del Mundo" geweest, het midden van de wereld. Daar staat een monument pal op de evenaar en daar is ook die middellijn duidelijk gemarkeerd en je kunt er hup-hup een beetje van het ene halfrond naar het andere springen. Een beetje verderop is er nog een museumpje waar ze allerlei proefjes uithalen die met die evenaar te maken hebben: aan de noord-kant loopt het water in tegen-wijzerzin de gootsteen in, aan de zuid-kant is dat in wijzerzin en pal óp de lijn loopt het water recht naar beneden. Ook is het óp de lijn gemakkelijker dan ernaast om een ei op een spijker te zetten en bovendien heb je minder kracht in vingers en armen óp de lijn dan ernevenst. De filosoof in mij heeft dit met een wel héééél grove korrel zout genomen. Slechts één meter noord of één meter zuid, maar wel een wereld van verschil? Ja ja ... ik wacht vol ongeduld - sceptisch als we zijn - op zwart-op-wit wetenschappelijk materiaal die me zegt dat die proefjes wel degelijk steek houden ... maar het was eens geestig, dat wel.
En dat was dan vandaag, Mitad del Mundo. Morgen en overmorgen gaan we nog richting Otavalo en omstreken, onder andere om er de gigantische zaterdagmarkt die er plaats vindt te doen, kwestie van toch een beetje groensels en fruit, rijst, brood en een lapje vlees mee te hebben naar huis. Wij hebben namelijk onze frigo en vriezer geledigd voor we op reis vertrokken, ... het was immers voor zes maanden. En die zijn nu bijkans voorbij.
Daarom ... oprecht bedankt voor jullie aandacht, reacties, interesses, medeleven, jaloezie, weetjes,... wij vonden dat allebei de max en genoten er telkens van. Ook bedankt voor de reclame voor The Tubs, op 9 mei in de Vooruit. Ik ga het daarom hierbij laten, ik moet naar huis om te drummen.
Beste mensen, tot gauw eens, maar dan in 't echt,
Klaas en Trui xxx
Foto's bij reisverslag
Trui & Klaas in Ecuador bellen kan nu véél goedkoper met HalloBuitenland.be Reageer op dit reisverslag
Net als Trui & Klaas naar Ecuador?
Stel je reis naar Ecuador op maat samen bij KILROY travels. Dé reisspecialist voor jongeren, studenten en backpackers.
Plan je reis naar Ecuador
Reacties op bovenstaand reisverslag
26 april 2007
stoer
26 april 2007
ik ben opgestaan, deze ochtend, om 7 uur. Gewoon vanzelf wakker geworden, nochtans niet vroeg gaan slapen of zo. Raar vinden jullie niet? Ik sta meestal rond de middag op, maar afijn, tis nu zo, en kga der maar het beste van maken, productieve dag en zo, te beginnen bij jullie, trui klaas en al jullie vrinden, kennissen en familieleden. Bij deze wil ook ik afscheid nemen van al die mensen die afgelopen zes maanden mijn berichtjes op dit forum aandachtig en met veel plezier gelezen hebben. Tzou me te ver leiden jullie allemaal persoonlijk te bedanken en kwil niemand schofferen door, vanuit nalatigheid, bepaalde namen onvermeld te laten, doch sta me toch via deze manier papivo en mama L. in de bloemetjes te zetten. (Niet huilen, lieve tineke Hoewel ons communiceren afgelopen maanden jammerlijk tot deze virtuele en niet-directe manier beperkt is gebleven, is hier niettemin keer op keer gebleken dat ook de virtuele en fake pseudorealiteit van het internet echte doorleefde emoties kan opwekken bij de mens en mensen àchter de scherm(en). Dat van dat drummen zullen we maar met een korrel zout nemen zeker klaas ? Trouwens, kwatongen plachten hier in het gentse wel eens te beweren dat, wanneer men zich plat op de rug in lijn van de evenaar legt en men in een loodrechte (of relatief loodrechte) straal richting hemel pisse, men zichzelve niet bevochtige! Mocht je die eeuwige cafédiscussie voor goed ns uiklaren, vanuit je filosofisch-kritische blik, geschraagd door stevige wetenschappelijk-experimentele argumenten, uiteraard, hopen dank en bijval zullen je ten beurt vallen. En dat we hard, vuil en rechtdoor gaan spelen in vooruit, daar twijfelt niemand nog aan, mag ik hopen. Nog een veilige reis terug gewenst, met fijne filmpjes, sexy stewardessjes en lekkere borrelnootjes aan bood van jullie vliegtuig. En nu ga ik eens goed KÁKKEN zie! SMAK!
y
26 april 2007
niet te geloven...het laatste reisverhaal is geschreven!!Wat hebben we ervan genoten!! Op die manier waren we toch dicht bij elkaar! LEVE INTERNET! Bedankt lieve mensen voor alle toffe reacties op de site!
Het gaat jullie héél goed!
26 april 2007
Wel bruine beiers,nog tot de laatste minuut genieten in Ecuador en een goeie terug reis,we staan er, met open armen klaar,bye,bye,smak,smak,doei,doei!!!!!!
Laat jullie reisverhalen verder borrelen,nu niet meer via het net,maar van mond tot mond,we verlangen er met velen naar.
26 april 2007
hey hey,
als jullie terug thuis zijn...en jullie hebben een agenda aangeschaft...bel me, mail me, laat me vlug iets weten...dan spreken we life af in Anzegem city!
sie joe soen
marie
27 april 2007
Tot maandag broer met de kiezige baard en sexy Trui...
Tine x
ps: Aan willy met zijn gitaartje! Mijn naam is Tine en niet Tineke...
27 april 2007
Coucou !
Klaasie, het staat vast vanaf nu heet ik je Robinson... heerlijk die baard ! Het verheugd me een beetje dat jullie huisgolfs vliegen, al mochten jullie gerust nog enkele weekjes langer blijven... daar ook ik hier nog eventjes blijf... Hoe het ook zij, zet haar alvast maar in de koelkast want het komt steeds dichterbij... namelijk, samen een heerlijk Belgische pint !
Mijne Robinson en mijne Trui, tot hopelijk heel gauw eens !
Een groteske kus !
27 april 2007
Dat weerzien en die groteske kus en die knuffel,maar dien baard,dat gaat stekken zeker,Klaas ikke ben dat niet gewent,maer k'ga me nie wegtrekken,'k verlang al.
27 april 2007
Klaas... scheer je weg!
27 april 2007
Geniet nog van de laatste dagen vakantie, moest je nog van die bruine habbabonen vinden, breng er enkele mee. 'k Heb die andere te goed weggelegd , 'k vind ze nergens terug.
Weet je dat onze kippen sedert jullie vertrek samen al 295 eieren hebben gelegd. Nog drie dagen te gaan, ze halen zeker de 300. Toch knap van die 2 beestjes.
Allé, tot maandagavond dan
papivo
28 april 2007
"Iedereen is van de wereld en de wereld is van iedereen" zingt een of andere doorrookte hollander op m'n radio. Wist je dat er filosofen zijn die het volgende zeggen:"Ik ben het centrum en de wereld draait rond mij" en dan zijn er andere die zeggen: "hé, bij mij ook!" Ze vertellen er wel niet bij hoe hun water dan wegloopt.
Zes maanden zijn voorbij, de verloren dochter en zoon komen terug huiswaarts; We gaan het vetste kalf slachten, jullie mooiste kleren klaarleggen en de beste wijn laten chambreren. We zingen allen samen het mooie lied: m'n hoed die heeft vier deuken; vier deuken heeft m'n hoed; en had men hoed geen vier deuken, dan was hij m'n hoed niet meer!
Archiboliperec; dit woord vergeet ik nooit meer.
28 april 2007
archiboliperec doet mij een beetje denken aan arcimboldo, de middeleeuwse schilder die allerlei tropisch fruit verwerkte in zijn portretten, ook soms vissen en soms zelfs hele oerwouden.
Wat een onmetelijk toeval.
http://images.google.be/images?gbv=2&svnum=10&hl=nl&sa=X&oi=spell&resnum=0&ct=result&cd=1&q=arcimboldo&spell=1
Dit geheel terzijde.
Tubs zijn ook een Tubescreamer en een Theremin rijker. Aan de antenne van de theremin hangt een klein blauw bolletje en als je het heel snel vingert dan loeit het hele ding piewiewiewiewiewiew
Theremin-Vriendin: 1-0
Je Hihat is een beetje kapot zegt Simon van Wally.
Persoonlijk vind ik de baard dan weer prachtig. Hij straalt zoveel meer emotie uit dan 'we hebben dan die berg beklommen en dan was het eten lekker en waren de mensen arm enz...'
,Precies of alles wat jullie hebben meegemaakt in één dikke bos haar zit samengevat...
En het is natuurlijk ook erg stoer en bluesrockerig!
Ik ga nog rap een beetje bruinen en een filosofisch boek lezen van een andere baardaap...
Groeten
Billy Clitbanger.
29 april 2007
Klaas, die baard wordt blijkbaar op gemengde gevoelens onthaald, maar ik ben volledig voorstander: laten staan!
Momenteel ben ik zelf ook een beetje El Che en El Comandante achterna aan 't gaan (tot het hier weer niet-uit-te-houden-warm wordt, dan moet ie er toch weer af).
Groetjes en veel succes terug thuis!
Vanwege een ex-gastheer,
Maarten
29 april 2007
Ons Aliesje heeft er weer een speeltje bij .................. ja ja, aan uwen baard gaat ze graag trekken.
Klaas en Trui, proficiat! tot zeer binnenkort.
29 april 2007
Zorg maar dat je door de douane geraakt met je baard...allé als trui dan al niet teveel opvalt met diene boerka aan....
Tot straks, Michel en Tine
29 april 2007
Jaja, en nu het allerlaatste. We hebben zonet ons laatste Zuid-Amerikaans ontbijt verorberd, de valiezen hebben we dicht gekregen en onze tandpasta is op (in twee gesneden en uitgekuist met de vingers ). De vlieger staat vertrekkensklaar, dus gaan we er maar instappen zeker? We laten Quito met al zijn zakkenrollers achter ons, maar vooral laten we een continent achter waar we ontzettend van genoten hebben en dat we intens beleefd hebben, zes maanden lang. Het zit erop ... snif
Groetjes en tot straks,
Klaas en Trui
1 mei 2007
'k heb ze gezien! Ze kwamen op VTM'se wijze aldoor de tunnel gewandeld, hand in hand, gejoel bij de menigte, tranen in de ogen, knuffels, de eerste onwennige woordjes, mayonaise aan de baard; 'k heb er nen duvel van 4,75 euro op gedronken...en het werd avond en het werd morgen en ik heb gezien dat het goed was.
(tiens, een gevoel van trots overvalt me plots - als dat hier gene straffe openingszin es veur nen stevigen song weet ik het ook niet meer)
3 mei 2007
Niet te geloven dat jullie naar huis gaan! Zuid-Amerika zal leger aanvoelen zonder jullie. Maar we zullen de Belgische trots de komende drie maanden en half dan maar extra verdedigen.
Dikke kussen en tot in het Belgenland
Marijke en Thomas
20 mei 2007
en nu ze terug zijn krijgen ze geen berichtjes meer?
24 mei 2007
't Is waar: archiboliperec....al 4 weken achter de rug!! Hebben jullie dat ook nog...goesting om te surfen naar hun site?
Nu ik hier toch ben, wens ik Klaas een héél gelukkige verjaardag, want vandaag is het 24 mei!!
HIP, HIP, HIP, HOERA!!
Ik wens aan iedereen een héél gelukkig leven!!
En zo was er toch nog een berichtje hé Billy?
Menu
Profiel
Fotoboek
Blijf op de hoogte
Ja, ik wil direct een e-mail ontvangen na elk nieuw reisverslag!
Mijn e-mailadres:
Via je mobieltje op de hoogte blijven van elk nieuw reisverslag? Stuur een sms
START FOLLOWING TRUIKLAAS ON
naar 1008.
(€ 0,55 p.o.b. max.1 per dag. Lees de voorwaarden)
Nieuws
Dit dagboek heeft in totaal 18347 pageviews en is onderdeel van WaarBenJij.Nu